Hey allemaal,
toch nog maar weer is een nieuw blogje...
is zoveel gebeurt de afgelopen maanden...
zoveel gemis...
zoveel pijn en eenzaamheid...
zoveel ellende...
maar ja niemand vraagt daarna of is het wel
mensen komen en mensen gaan
zo is het leven nu eenmaal
kiezen kan je niet je zal t zelf moeten zien te overleven
maar goed...
me vader is dus inderdaad een poosje terug overleden
ondanks dat je het verwachtte
blijft het toch onverwachts
onverwachts omdat je hoopte
omdat je niet anders kon
de dood tegemoet getreden
dat heeft hij gedaan
nu heeft hij geen pijn meer
geen verdriet meer
en dat, dat is ondanks alles
toch nog veel waard
soms denk je dat was nou echt een mooie begravenis of crematie
maar toch heb je soms ook van die momenten dat je denkt
hoe kan je ons dit aan doen
is het al niet moeilijk genoeg om je vader te moeten missen
moet dit er dan ook nog bij
dit gezeur en gezeik van je
deze haat die je naar ons uitstraalt....
snappen zal ik het zeker nooit doen
begrijpen evenmin
maar nu
nu alles voorbij is
nu je weer rustig kan ademhalen
en alles een grote boze droom lijkt
nu is het nog niet voorbij
zal het ooit voorbij zijn
het is nu eenmaal een wetenschap
dat je geen vader meer hebt
niemand meer die, die rol kan innemen
het is gewoon voorbij
over en uit
bizar maar waar...
liefss, Lizz
